نقطه سر خط

نقش ها رفته رفته رسم میشوند و اثر داشت به پایان خود نزدیک میشد تنها یک المان دیگر میخواستم . این نقاشی سرزندگی بیشتری احتیاج داشت وقت آن بود تا با قلمو چیز جدیدی خلق کنم . قلمو را درون رنگ بردم و چند باری آن را در رنگ تکان دادم ، قلمو را در آوردم و رنگ ها را بر روی بوم پخش کردم تا درختان سبز اطراف برکه ی آبی خلق  شوند . درختان نماد استواری طبیعت هستند ، درختی که سال ها رشد میکند و ریشه خود را در زمین فرو میکند تا از پایه خود را مستحکم کند و تا سالیان سال استوار بماند با گذر هر سال همانطور که اندازه ی درخت بزرگ و بزرگ تر میشود ریشه های هر درخت شروع به کنکاش در زمین میکند و برای یافتن چیز هایی نو به عمق زمین سفر میکند .

برگ های درخت نماد زندگی نو میباشد ، بعد مرگ برگ های درختان در پاییز دوباره در بهار برگ هایی نو میرویند و این چرخه هر سال ادامه دارد . این برگ ها همانند تفکر انسان ها هستند ، بعد مرگ هر اندیشه اندیشه ای نو متولد میشود اندیشه ای تازه مناسب با اون دوره از زندگی و این چرخه ادامه دارد ، طبیعت شگفتی های بسیاری دارد که هر کدام پند آموز است اما طبیعت آموزگاریست بسیار سخت گیر که اگر چیزی را یاد نگرفته باشی آن را برایت گوش زد کند اگر انسان ها درست کردن آتش و جمع آوری آذوغه را یاد نگرفته باشند آن ها را با برف و سرمای زمستان تنبیه میکند و این است شگرد تدریس آموزگار حقیقی ، یعنی طبیعت .