دوپا ها بدانید زمینمان آلوده است ، آلوده به فرهنگ ها آلوده به تعصبات آلوده به سیاست در رنگ های مختلف آلوده به تمسخر رنگ های پوست و آلوده به فرق گذاشتن بین جنسیت ها و گرایشات . در این زمین سراسر آلوده به بیماری های مختلف خودم یکی از چند میلیارد ناقل دوپا هستم من چند سالی میشه که از بیماری متدین بودن و تدین گری رها یافتم اما همچنان بیماری های دیگه ای دارم که به تازگی به بسیاری از آن ها مبتلا شدم . حال که در حال نوشتن ماسکم را از صورت در آوردم و در این هوای آلوده تنفس میکنم  تا آلودگی در بیماری ام تجزیه شود و حال مرا همچنان بهتر و بهتر کند  

بادها می وزیدند و ابر ها را می آوردند ، گلوله ها دست به دست مرمی ها در حال رقص بودند و خون ها در حال ریخته شدن و نقش بستن به روی آسفالتی بودند که از سرب داغ هم سوزان تر بود . نفس ها در سینه ها حبس بود تا اینکه ابر ها باریدند و خون های غلیظ رو زلال کردند دیگر خون ها ساکن نبودند آن ها به لطف اشک های ابر روانه شده بودند  . در آن ور صحنه صدای موسیقی سیاست در حال پخش بود  و کمی اینور تر چندی از عوام داشتند مغز هایشان را میشستند تا قبل از اینکه ساعت به ۲۰ و ۳۰ دقیقه برسد مغز های آماده ای داشته باشند . گوش ها پرده ها را کشیده بودند و چشم ها هم که همانند همیشه بسته . خون ها در حال رقص و تغییر جهت بودند که افرادی شستن آن ها را با کلامشان  شروع کردند 

این درخت سالهاست که در خون زمین ریشه کرده  و میوه جنگ میدهد درختی که به ظاهر سبز اما به باطن سراسر سرخ است سرخ به رنگ خون  .  درختی که رشدش حاصل کود سرمایه داران و سیاستمردان است  که نباید بهتر از این باشد . پولدار ها پولدار تر و فقیر ها فقیر تر میشوند و سکه ها در کیسه های قهوه ای رنگ بر روی  ارابه های بنفش رنگی که  همدستان داروغه آن را حمل میکنند از تهی دستان به سمت  داراها روانه میشود ، برده ها مالیات زمین  و منابعی را میدهند که نه به شخص متعلق است نه به جمع  آن ها حق طبیعی انسان ها و سایر موجودات است  و حال که از فئودال عبور کردیم و به سرمایه داری رسیدیم آش همان آش است اما کاسه کمی گل گلی تر شده  ما همان بردگان سابقیم فقط به جای شلاغ با مالیات ها و تحریم ها ما را شکنجه میدهند  و خون آبی ها که خود مالیات ها را میگیرند همچنان هنوز با تحقیر ما را نگاه میکنند اما به رویمان نمی آورند  و این درخت رشدش همچنان و همچنان ادامه دارد و بزرگ تر و بزرگ تر میشود

صدف همچنان در حال کشتن واژه هایش برای خلق کردن عاشقانه هایی بود که میخواست با آن ها دل معشوقش دریا را ببرد . باد ها شروع به وزیدن کردند و ابر های سیاه  را با خود آوردند  ابرها جلوی ماه را که تنها شنونده قصه های صدف بود را گرفتند آسمان انگار داشت لجبازی میکرد  انگار او هم از این عشقش خوشش نمی آمد اما برای صدف اهمیت نداشت او نوشته عاشقانه اش را با " به نام خداوند رنگین کمان " آغاز کرده بود. 

تاریخی را زنده خواندیم که زنده های آن روزی بیش از هزار بار آرزوی مرگ میکردند در این تاریخی که  از مردگان بت ساخته بودند که زندگان را به مرگ برسانند زندگی چیزی جز بقا برای تداوم نسل در سخت ترین حالت ممکن نبود . چندین دهه در اسارت این تاریخیم پیشینیان جوانی خود را از دست دادند و ما نوجوانی خودمان را علاوه بر جوانیمان و این هر چه جلو تر میرود پیشینیان هم بیشتر در حسرت زندگی درست فرو میروند اما چه فرقی میکند ؟ ۶۰ ، ۷۰ ، ۸۰ ، ۹۰ بین هر کدام مان فقط یک دهه فاصله است و این درد مشترک همه مان است  و همه به یک اندازه سختی کشیده ایم 

شاید  رپ زیرزمینی  سلیقه خیلی هاتون نباشه  اما یه بار گوش بدید  Mc Tes  از  محدود آدماییه که وقتی کسی میگه رپ فقط فوحشه براش پخش میکنم و میگم ترجمه کن بگو چی میگه یه هنرمند واقعی از اواخر نسل دوم و اوایل نسل سوم رپ که به علت زیرزمینی بودن و جریان اصلی نبودن شاید چندان سرشناس نباشه اما کارش حرف نداره.

برای یک گل چه فرقی میکند که آن را چه کسی بچیند؟ به راستی که یار درون گلدانم چرا از مذهب نور پیروی میکرد؟ او جای اینکه زیبایی خود را ستایش کند نور را ستایش میکرد و به این ستایش نیاز داشت او در زندگیش تنها به دو چیز احتیاج داشت تغذیه و ستایش  او از آب تغذیه میکرد و سپس نور را ستایش میکرد و این چرخه گذر هر روز یارم بود یاری که در کنار آن روایت مینوشتم  و قلمم را درون دل کاغذ فرو میکردم تا با شکاف دادن ذهنم خون کلمات را بریزم و از کنار هم گذاشتن اجسادشان به روی یک خط جمله هایی بسازم تا بتوانم قلب معشوقم را به دست بیاورم ، قلبی که میتپید اما نمی دانستم برای چه کسی. 

ای که جانم به فدای آن چهار رنگت  در روزگاری که پرستیدنت  دوره ای شده و پرستندگان راستین تو را فروشندگانت خطاب میکنند ترجیحم حفظ سکوت معنا داریست که افزاینده صدای کرکس هایی است که دور کالبد  نیمه جانت میچرخند و به تو صدمه میزنند و اشک تمساح برایت میبارند اما تو که خود بهتر میدانی من منتظر چه هستم من منتظر فرصتی هستم که لاشه ات را از دست این کرکس ها نجات دهم  تا در آغوشت بگیرم  و باهم بر غم هایمان اشک بریزیم و از این تکه از تاریکی هم گذر کنیم تا شاید به نور برسیم نوری که برازنده زیبایی وجودی تو بوده . زیبایی انعکاسی از توست  نه یک صفت برای توصیف تو  به خاک خون خیزت قسم تنفس برایم حرام باشد اگر  فکر فروختنت را کرده باشم  . 

نباید زیر ظلم سلطه ساکت موند و باید به داروغه و حاکم قدرت واقعی اتحادمون رو نشان بدیم  باید این من ها را متحد کنیم و ما بسازیم  زر حاکم تنها چند روز بسنده جیرخورانه و بعدش چی ؟ بعد اتمام همان فرد هم خودش معترض است پس خود را به زر نفروشید و مراقب حرف هایی که میزنید باشید زیرا خودفروخته ها فراوانند  آنها شاید ما را به زیر گیوتین ببرند اما عقیده مان را هم میتوانند به زیر گیوتین ببرند؟ مالیات ها بالا تر میرود و نان ها گران تر میشود  و این عدل حاکم است آنها ما را خر فرض نمیکنند که برایمان طرح میکشند بلکه  جیره خوران را فرض میکنند که در میدان به ساز  آنها میرقصند

درک نمی کنم چرا بعد این همه ترس و خونی که راه انداختم باز هم رعیت رعایت نمیکنه ، اونها باید مالیات هاشون رو  هر ماه از ماه قبل بیشتر به داروغه بپردازند هیچ کس هم حق هیچگونه حرف اضافی رو نداره وگرنه باید بفرستمشون تو بند هر کدامشان هم که خواست تو خفا کاری علیه من بکنه خیلی راحت با پیشنهاد زر  به اطرافیانش پیدا میکنم و بعدش از مالیات های خودشان به کسانی که همکاری کنن باهام میبخشم رعیت جماعت زر رو میپرسته مطمعنم برای پول هر کاری میکنن پس کنترلشون خیلی راحت تر از این حرفا میتونه باشه.

از کرانه هایی دور آمده ایم و در اطراف زمین مستقر شدیم .سالها از آخرین خبر مخابره شده میگذرد و حال  ماه از مدار خارج گشته ، ما  ذره به ذره تاریخ سیاهتان رو رصد کردیم و به همه چیز درباره تان پی بردیم و این پیام را به عنوان یه هشدار برایتان مخابره کردیم هشدار برای جلوگیری از انقراض شما و سایر جانداران زمینی . این هشدار را جدی بگیرید شما خودتان با بلند پروازی های جنگ طلبانه خودتان نه تنها خودتان را بلکه کل جانداران زمینی را منقرض میکنید حال سر تا سر آن سیاره پر از  موادی است که شما آن را رادیو اکتیو  خطاب میکردید

چند مدتی است بعد از اینکه با نقاشی انتزاعی آشنا شدم به نقاشی روی آوردم و از اینکار خیلی لذت میبرم و از این سبک نقاشی خیلی خوشم میاد چون اجازه میده در لحظه رها باشی حین ابجاد اثر و این حس خیلی خوبی داره برام ممنونم از سهو عزیز که من رو با این سبک از هنر آشنا کرد و با الگو گرفتن از سبک جکسون پللاک یکی از صاحب سبک های  نقاشی انتزاعی  چند وقتیه که یه سری چیز هایی رو خلق میکنم که نمیدونم بشه حتی اسمشو هنر گذاشت یا نه  اما هدفم از به تصویر کشیدن این آثار اینه که فارغ از هر گونه شکل واقعی بزارم رنگ ها حرف خودشون رو بزنن و اسم این اثری که بالاست رو گذاشتم " آخرین کوچه عالم " 

من میگم خ اما ننه تو خون بخوان،اگه من رو باور نداری از باد بپرس حتی سرماتم نمیتونه این قصه ها رو توصیف کنه ننه . اینجا همه ما مهاجریم اما مقصدمان ثانیه هاست و در  انتهای مسیرمان تابوت سیاه منتظرماست تا گذرنامه ما را مهر و امضا کند ننه . اما باید گذر کنیم ننه باید از این دشت انتظار گذر کنیم  دشتی که به لاله های سرخ مبتلاست ، دشتی که پرنده ها سالهاست از روی تک درخت آن پرواز کرده اند و به آزادی ابدی پناه بردند. این دشت رو با خون گره زدند ننه ، بوی خون کبوتران اینجا چمن ها رو معطر میکنه و سرتاسر این چمنزار بوی اونها رو میده من به اندازه هزارویک شب ازت گله دارم اینجا در دیار غربت که همان وطن خودمان است تک تک قصه هات رو میشنوم اما تو به سپیدی عادت کردی ننه .من رو سراسر ترس فرا گرفته ترس از باز کردن دیوانم و روایت قصه هایی که سیاهی آن دل آسمان شب رو می شکافد ، ننه من شبیه آنها نیستم من نمیخواهم قاتل نور ماه باشم

خوشا به حال کوران که ظلم نمی بینند زیرا آنان به خواب زدگانی هستند که خود حامی ظالمند و بخش دردناک ماجرا اینست که خود ظلم را نمی بینند اما برای دیگری میخواهند . نفرین ماه دامن گیر حال همه ی تان شود و شرمتان باد اگرجای ستم دیده یک دقیقه و اندی تنفس میکردید متوجه می شدید که جای اکسیژن حق ستم دیده مونوکسید کربن ، حق ستم دیده گوشت یخ زده با طعم آلیاژ های آهنیست و حق ستم دیده زندگی کردن میان زباله هاییه که ستمگران ساختند و خوشا به آنان که خود را به  کوری زدند و اینها را ندیدند  زیرا که این سیاهی دیدنی نیست . با اینکه آگاه هستند جهان ستم دیدگان رنگی نیست و آن ها در حال بقا هستند نه تجربه زندگی باز هم همان کورهایی هستند که بودند و چه زیباست این چرخه که برای گردشش حتی به کفتار هم احتیاج است .......

احمق ها میگویند رنج ها از انسان ها یک مرد میسازد اما مرد ضعیف تر از آن است که بشود آن هیولای تمام عیاری که رنج ها از انسان میسازد را با آن توصیف کرد ، بعد از آخرین بوسه ی پدربزرگ این رو فهمیدم که ما اینجا نیستیم که زندگی کنیم  ما به دنیا آمدیم که درد بکشیم و رنج ببریم  تا شاید قوی تر شویم . در این دنیا حتی زیباترین چیز ها هم جنبه ی زشتی درونشان دارند اما سایر انسان ها برعکس من فقط زیبایی ها را میبینند  آن ها خار گل را نادیده میگیرند و سرخی گل را میبینند آن ها درد های افراد تا کمر خم شده در سطل زباله را نادیده میگیرند و برج های سر به فلک کشیده شهرها را میبینند آن ها دربند بودن کرم درون پیله را نادید و پروانه را میبینند و اما من من با خودم سوگند یاد کردم که تا زمانی که قلم به دست دارم و مینویسم یا قلمو به دست دارم و میکشم چیزی جز زشتی های روزگار را توی چشم انسان ها فرو نکنم 

بعد از گذر چند ورقی از زندگی پسربچه بعد از آن موقع که رقص مردگان رو میدید و صدای سازشان رو میشنید ،پسر بچه با تمام درد و اندوه به جا مانده از زخم های زندگی به روی تنش ، رشد کرد تا به این دنیا ثابت کنه که حتی در مرداب هم میشه تنومند بود . گذر زمان  با سیاهی و سفیدی خودش بهش فهماند که باید افکارش رو تبدیل به جمله ها کنه و برای اینکه از شر دشمن همیشگیش یعنی روشنایی در امان بمونه  تاریکی ذهنش رو رو بومش نقش کنه نقش هایی که هیچ کس شاید درکش نکند اما تاریکی درون سر بچه رو فریاد میزنند

این خیلی هنر جالبیه که ذهن تو از چهار چوب های هندسی واقعی دور کنی و رنگ ها رو بریزی رو بوم  و کنار هم بزاریشون به طوری که شاید مخاطب نفهمه و درک نکنه چی کشیدی اما زیباییش رو نتونه انکار کنه واقعا ممنونم که منو با این سبک هنر آشنا کردی هنر انتزاعی چیزی بود که سال ها جاش تو زندگیم خالی بود واقعا ...🤍

سرد ، مثل لباس زمستان .تنها چیزی که میشد پسرک رو به آن تشبیه کرد همین بود برای او گذر زمان هیچ تغییری در دیدش نسبت به ثانیه ها ایجاد نمیکرد هنوز هم زندگی را سیاه و سفید میدید فرقی نمیکرد  دیروز باشد ، امروز باشد یا حتی فردا. از آخرین بوسه پدربزرگ به روی گونه هاش به موقع واپسین ثانیه های حیاتش دیگر برایش زندگی نبردی بود میان ترس هاش ، ترس از دست دادن نفر بعدی ، ترس از روشنایی ، ترس از دوست پیدا کردن و بقیه ترسهاش ....  . بدون داشتن هیچ دوستی دستشو به روی شونه های تاریکی گذاشت  و گفت : باز هم یه دنیای دیگه و یه نفرین و عذاب دیگه . انگار خودش رو به یاد می آورد در ظاهر یک پسر بچه بود اما در باطن یک پیرمردی با کوله باری از حرف های نگفته با خودش فکر میکرد این نمیتونه واقعیت داشته باشه شاید به خاطر غم زیاد به خاطر از دست دادن پدر بزرگش به این وضعیت دچاره  و این توهمی بیش نیست . اخه یه پسربچه که نباید اینقدر بدونه......

در دریای خون دلم ماهی ها سال ها زیر استبداد نهنگ ها بودند آن ها سال ها شکار بی چون و چرای نهنگها به موقع گرسنگی و گرم کننده محفل نهنگ ها به موقع بازی با شکار خود بودند اما چیزی که خون این دریا را می جوشاند رضایت این ماهی ها از طعمه بودن و همین یک ذره آب و اکسیژنی بود که نهنگ ها لطف میکردند و میگذاشتند که از آن ها استفاده کنند و همین برایشان کافی بود  انگار نه انگار که آن ها تظمینی برای بقا این نهنگ ها بودند هر چه بیشتر تخم میگذاشتند و تولید مثل میکردند غذای بیشتری برای نهنگ ها موجود میشد  به طوری که نهنگ در فکر میماندند که امشب از چه نوع ماهی مصرف کنند 

در جهانی که تیزی واژگان امکان دارد که سر نویسنده خود را ببرد واژه های سبز اما خاردارم را به باد نمی دهم که با خود به انتهای قصه ببرد بلکه آن واژه ها را بدون هیچ ترسی در جمله ام جایگذاری میکنم تا بارها و بارها فریاد بزنم هنر عریان تر از چیزیست که بشه حجابش کرد نه جلوی نقش ها را می توان گرفت و نه نوشته ها و نه ساز ها و از همه مهم تر و نه اندیشه ها را و این طبیعت واقعی یک هنر و هنرمند است که دردهاش را فریاد میزند و یا نقش میکند اما همواره هنرمند نماهایی بودند که در چهارچوب سلطه نقش کشیدند یا به ساز سلطه رقصیدند یا با واژگان آن ها جمله ساختند و خود را نویسنده نامیدند خود فروخته هایی که در هنر نه به دنبال علاقه بلکه با خود فروختگی هنری به دنبال ثروت بودند ، به دنبال ثروت بودن از دیدگاهم بسیار هم چیز خوبیست اما این مسئله با خودفروختگی برای ثروت کاملا متفاوت است  وقتی مترسک سلطه در جالیزار هنر کاشته شود آن وقت کلاغ ها هنرمندان واقعی هستند زیرا نترسیدند.

حال  که به واپسین واژه های این متن میرسیم دوست دارم سوالی را بیان کنم که هیچگاه به جواب آن پی نبردم ،به راستی که هنر چیست ؟

بعد از مدتی به این طرف و آن طرف رفتن در این جهانی که ازه حروف و واژه ها ساخته شده بود به یک درختی رسیدم درختی عریان از شدت خستگی به درخت تکیه کردم و همچنان داشتم به حرف هایی که باد در گوشم زمزمه کرده بود فکر میکردم و این بود سرنوشت راوی که چیزی جز غم روایت نکرده بود ، همیشه غم هام رو درون خودم میریختم تا در من چیزی جز شادی بر دیگران تصوری نباشد اما خودم که میدانستم چه بر من میگذشت به همین علت غم هامو روی کاغذ می آوردم و الان هم دارم تقاص آن غم های بروز نکرده و به روی کاغذ آورده را پس میدم 

برکه آبی بر روی بومم نقش بست حال نوبت  چیز دیگری بود که بر روی بومم ترسیم شود ، چه چیزی میتوانست بهتر از آسمان باشد ؟ البته نه هر آسمانی ، آسمانی به رنگ بنفش. آسمان نماد شهوت طبیعت است ، محل ارضای ابر ها  جایی که پرندگان به آن پناه میبرند و ستاره ها در آن زیست میکنند ، سیاره ها در آن میگردند و شفق ها به رقص در می آیند آسمان جلوه این جهان سراسر بی نظمیست . در وطنی که فرهنگ عشق را گناه میداند ماه در آسمان تنها نامه رسان میان عاشقان است 

آخرین نقاب به جا مانده بر روی صورت ، در این نمایشنامه تلخ طبیعت متعلق به من است ، "راوی پر ابهام ".

انگار دنیای ساخته ذهنم ، همانند دنیایی که در آن زندگی میکنم  فارغ از هر گونه امید برای زیستی بهتره، این برای  یک راوی که قصه ای برای روایت نداره به معنای  هفت تیری خالیست که آخرین گلوله آن باعث کشته شدن اهریمن درون کشیشی که مدعی ایمان قوی خود بود نشده است اما راوی محکوم به ادامه است،  نور به تاریکی نیازمند است .

امید به زندگی بهتر بعد از اتمام این جنگ لعنتی  ، امید به فردایی که درونش عشق یک گناه نباشه  و  از همه مهمتر امید به قصه ای زیبا ، قصه ای که دیگر بین عالمیان جنگی درکار نباشد ، قصه ای که شاپرک ها بدون شرمساری  به لطف باد به کرانه های دور تر ببرند ، قصه ای در تضاد با قصه ی هم اکنون جهان .